اختلال طیف اوتیسم اختلالی عصبی رشدی است که از خفیف تا شدید متغیر است ،اوتیسم سطح یک خفیف ترین شکل اوتیسم است که قبلا به آن اختلال اسپرگر نیز گفته می شد .اوتیسم سطح یک مثل سایر سطوح اوتیسم بر نحوه تعامل فرد با دیگران ،برقراری ارتباط و رفتار تاثیر دارد.کودکان این سطح از اوتیسم در پردازش نشانه های اجتماعی آسیب پذیر هستند و دارای مشکلات اجتماعی ناموفقی می باشند. در ادامه مقاله به بررسی بیشتر درباره ی اوتیسم خفیف می پردازیم.

علائم اوتیسم خفیف در کودکان چه هستند؟

به طور معمول تاخیر در بعضی مهارت ها از 15 ماهگی قابل مشاهده است ، هرچند که علائم و شدت بیماری اوتیسم در افراد مختلف، متفاوت است. اما به طور کلی همه نوع اوتیسم بر توانایی فرد برای برقراری ارتباط تاثیر می گذارد.

علائم بیماری اوتیسم از خفیف تا شدید متغیر است که در اوتیسم شدید تعداد و علائم بیشتر و در کودکان مبتلا به اوتیسم خفیف ،خفیف تر است مثل :

• کودک بیشتر ترجیح می دهد تنها باشد
• در مقابل تغییر مقاوم هستند
• کلمات و یا جملات را تکرار می کنند
• توانایی انجام بازی های تخیلی را ندارند
• قادر نیستند با دیگران ارتباط برقرار کنند
• به روش آموزش معمول پاسخ نمی دهند
• دوست ندارن در آغوش گرفته شوند
• ضمایر را به صورت نا به جا استفاده می کنند و شناختی از من ندارند
• خنده و گریه بی دلیل دارند و یا بی دلیل مضطرب می شوند
• نمی توانند خود را به جای دیگران بگذارند و احساسات دیگران را درک کنند
• چرخیدن و تاب خوردن را خیلی دوست دارند
• احساس درد کمتر یا بیشتر از حد دارند
• پرتحرک یا کم تحرک هستند
• اغلب توانایی هوشی پایینی دارند و گاهی در موضوع خاص دارای نبوغ هستند
• اختلال در تکلم دارند ،در بیان نیاز مشکل دارند و از حرکات به جای کلمه استفاده می کنند

نحوه تشخیص اوتیسم خفیف چگونه است ؟

تشخیص اوتیسم با نظارت بر فرایند و عملکرد رشدی فرد آغاز می شود ، والدین ، مربیان مهد ، اعضای خانواده و متخصص اطفال همگی می توانند در این فرایند تشخیصی دخیل باشند. اگر شما یا پزشک متخصص کودکتان مشکوک به اوتیسم فرزندتان هستید می توانید غربالگری رشدی را آغاز کنید ، در طول غربالگری از شما سوالاتی در مورد ارتباطات و رفتار فرزندتان پرسیده می شود . همچنین تست اوتیسم می تواند کمک بسزایی به شما در این زمینه بکند.

ارزیابی اوتیسم توسط متخصصانی انجام می شود که قادر خواهند بود تشخیص دهند که آیا کودک معیار های تشخیص اوتیسم را دارد یا خیر .

برای  تشخیص سطح یک اوتیسم هرفردی توانایی تشخیص این اختلال را ندارد و اصولا افراد بی تجربه و یا فاقد صلاحیت افراد دارای سطح یک اوتیسم را بیش فعال و یا دارای نقص توجه  و یا حتی دو قطبی براورد می کنند .

تشخیص اوتیسم خفیف دارای ظرایفی است که تنها افرادی که دوره های تخصصی گذارانده اند و با ملاک های تشخیصی آشنا هستند توانایی چنین تشخیص هایی را دارند.

درمان اوتیسم خفیف

اگر اختلال اوتیسم در کودک تشخیص داده نشود در بزرگسالی مشکلات زیادی برای فرد به وجود خواهد آمد.بهتر است که والدین زمان طلایی برای درمان اوتیسم را از دست ندهند ،همچنین خوشبختانه اوتیسم خفیف درمان پذیر است .

روش های درمانی مناسب برای اوتیسم خفیف شامل موارد زیر می شود :

بازی درمانی :

این نوع درمان از فعالیت هایی بر پایه ی بازی استفاده می کند تا مهارت های عاطفی و ارتباطی کودک را بسازد ، چرا که از اساسی ترین چالش هایی که کودکان مبتلا به هر طیف اوتیسم با آن مواجه هستند، عدم برقراری ارتباط با دیگران است.

گفتار درمانی:

در موارد اوتیسم خفیف تر و سطح یک ، گفتاردرمانی می تواند به مهارت های گفتگو محور و زبان بدن کمک کند .

رفتار درمانی :

این نوع از درمان ، رفتارهای مناسب را به کودک اوتیسم آموزش می دهد و با استفاده از سیستم پاداش و تنبیه این آموزش ها را ارائه می کنند.

کار درمانی :

از بهترین روش ها برای کنترل و بهبود اوتیسم ،کاردرمانی است .

دارو درمانی:

یکسری دارو های خاص برای درمان یا بهبود علائم اوتیسم خفیف وجود دارد، مثل داروهای ضد افسردگی و اختلالات رفتاری  برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مقاله داروی درمان اختلال یادگیری را بخوانید

همچنین بخوانید : بازی درمانی در کودکان 

تفاوت اوتیسم خفیف با اوتیسم شدید در چیست ؟

تفاوت اصلی بین اوتیسم خفیف و شدید در شدت علائم است ، افراد مبتلا به اوتیسم خفیف عمدتا مشکلاتی در زمینه ارتباطات اجتماعی ، درک زبان بدن و تعاملات دارند،اما رفتار های تکراری یا اختلالات شناختی کمتری از خود نشان می دهند.در مقابل افراد مبتلا به اوتیسم شدید،به شدت در تعاملات اجتماعی و رفتار های روز مره دچار مشکل هستند و نیاز به پشتیبانی دارند .

نکاتی درباره ی زندگی با اوتیسم خفیف

همانطور که گفتیم اوتیسم خفیف علائم  قوی ندارد و احتمالا کمتر به پشتیبانی و حمایت اطرافیان نیاز دارد ، به هر حال برای اینکه کودک زندگی مناسبی داشته باشد باید سنجیده با آن رفتار شود .

برای کمک به کودکی که مبتلا به اوتیسم خفیف است می توان از راهکار هایی مثل جلسات مشاوره،گروه های حمایتی ، مربی و یا روش های دیگر استفاده کرد. پزشکان معمولا روش هایی را پیشنهاد می دهند که هم بتوان علائم اختلال را کاهش داد و هم زندگی کودک را تسهیل کند.

کودک مبتلا به اوتیسم سطح یک بیشتر روی مسائل ارتباطی دچار مشکل می شود ، بهتر است قبل ازینکه به روش های درمانی فکر کنید به یک کار درمان مناسب مراجعه کنید تا از این لحاظ آمادگی لازم را کسب کنید.

سخن نهایی

سعی کردیم دراین مقاله اطلاعات مفیدی درباره ی اوتیسم خفیف و اینکه چطور می توان به بهبود وضعیت افراد مبتلا به آن کمک کرد ارائه دهیم.احتمالا اگر به وجود اوتیسم خفیف در کودکتان مشکوک هستید باید به پزشکان ،کاردرمان ها و روان شناس مراجعه کنید.