وقتی صحبت از کودکان بیش فعال می شود، والدین با اصطلاحات متفاوتی مانند ADHD و ADD برخورد می کنند که ممکن است موجب سردرگمی آنان گردد. بسته به علائمی که کودک بیش فعال از خود نشان می دهد متخصصین از اصطلاحات متفاوتی استفاده می نمایند.
به طور خلاصه ADD اصطلاحی است که معمولاً علائم آن با بی توجهی، حواس پرتی و حافظه کاری ضعیف همراه است.ADHD اصطلاحی است که برای توصیف علائم اضافی بیش فعالی و تکانشگری استفاده می شود. هر دو در تشخیص پزشکی اختلال کمبود توجه بیش فعالی می باشد. اما تفاوت این دو اصطلاح چیست؟
اگر به دنبال این هستید که بدانید ADHD و Add مخفف چیست و تفاوت این دو اختلال را تشخیص دهید، تا پایان مطلب در کنار ما بمانید.
اختلال کم توجهی (ADD) چیست؟
کلمه add مخفف عبارت Attention Deficit Disorder است که به معنای اختلال نقص توجه و تمرکز به کار گرفته میشود. ADD اصطلاحی است که معمولا برای توصیف یک بیماری عصبی با علائم بی توجهی، حواس پرتی و حافظه کاری ضعیف استفاده میشود. در واقع اختلال ADD زیرمجموعهای از اختلال ADHD است و دیگر امروزه به عنوان یک اختلال جداگانه تشخیص گذاری نمیشود. در اختلال ADD مشکلات نقص توجه و حواس پرتی در کودک به صورت بارزتری از علائم بیش فعالی، پر جنب و جوشی و تکانشگری دیده می شود. این کودکان مشکلات بیشتری با انجام تکالیف مدرسه و به یاد سپاری موارد درسی و حتی دستورات کلامی معلم در مدرسه دارند. غالبا معلمان از حواس پرتی آنان شکایت دارند نه از ناتوانی کودک در نشستن یا آرام ماندن.
اختلال بیش فعالی و تکانشی (ADHD ) چیست ؟
کلمه ADHD مخفف عبارت attention deficit hyperactivity disorder یعنی اختلال نقص توجه و بیش فعالی. بدین معنا که ADHD هم کسانی را که از اختلال نقص توجه رنج میبرند ،هم افرادی که تکانشی و بیش فعال هستند و هم ترکیبی از این اختلالات رنج می برند را شامل می شود. اختلال ADHD معمولا از دوران کودکی شروع میشود، اما احتمال دارد تا دوران بزرگسالی تشخیص داده نشود. این کودکان در مدرسه با مشکلاتی نظیر عدم توانایی در رعایت قوانین، آرام ماندن در کلاس درس، پرجنب و جوشی، عدم کنترل خشم، حواس پرتی و بی دقتی مواجه هستند. درمان بیماری ADHD بزرگسالان با بیش فعالی کودکان یکسان نیست و اغلب شامل دارودرمانی و رواندرمانی میشود، در دوران کودکی تلاش در درمان توسط ارتقاع توانایی های کنترل خود از طریق رفتاردرمانی و ارتقاع کارکردهای اجرایی مغز کودک با استفاده از تکنیک های کاردرمانی و توانبخشی شناختی می باشد.
انواع بیش فعالی
اختلال بیش فعالی ADHD بر اساس نوع علائم به سه دسته تقسیم میشود:
نوع کم توجهی :
افراد مبتلا به بیش فعالی از نوع کم توجهی در تمرکز کردن، تکمیل وظایف و پیروی از دستورالعملها با مشکل مواجه میشوند.
نوع بیش فعالی- تکانشی :
افراد مبتلا به این اختلال ممکن است هنوز هم در توجه کردن کمی مشکل داشته باشند، اما بیشتر از بیش فعالی و تکانشگری رنج میبرند؛ به این معنی که بیقرار هستند، انرژی زیادی دارند، نمیتوانند یک جا بنشینند، زیاد صحبت میکنند یا تمایل دارند صحبت دیگران را قطع کنند.
نوع ترکیبی :
در نوع ترکیبی ، یعنی علائم کمتوجهی و بیش فعالی-تکانشگری به یک اندازه در آنها وجود دارد.
علائم ADHD نوع ترکیبی در صورتی رخ می دهد که هر کدام شش علامت یا بیشتر از ADHD بی توجه و بیش فعال- تکانشی را داشته باشند.
اشتباهات بی دقت
مشکل در حفظ توجه
ناتوانی در گوش دادن
مشکل در پیروی از دستورالعمل ها
سازماندهی ضعیف
اجتناب از کارهای دشوار
حواس پرتی
فراموشی
بیش از حد صحبت کردن
قطع صحبت های دیگران
بی قراری و تکانش های بیش از حد
مشکل در فعالیت های گروهی و بی سروصدا
عجول و مشکل در انتظار نوبت
عوارض اختلالات بیش فعالی (ADHD)
اختلال ADHD میتواند به مشکلات زیر منجر شود:
اختلالات خلقی
اختلالات اضطرابی
اختلالات شخصیتی
مشکلات رفتاری
ناتوانی در یادگیری
راههای تشخیص بیش فعالی
هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که بتواند ابتلای شما یا فرزندتان را به ADHD تایید کند. از مواردی که می تواند در تشخیص بیش فعالی کمک کند عبارتند از :
معاینه بالینی متخصص
جمعآوری اطلاعات درباره سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی شما
تستهای روانشناختی برای ارزیابی علائم شما
بررسی سایر شرایطی که ممکن است شبیه ADHD به نظر برسند.
نکته قابل توجه این است که برای تشخیص بیش فعالی در کودک حتما باید به متخصص توانبخشی کودکان و یا روانپزشک کودک مراجعه نمایید. تا با یک ارزیابی جامع تشخیص دقیق انجام شود.
تفاوت اختلال کم توجهی با اختلال بیش فعالی
اختلال کم توجهی یا ADD ، شامل بی توجهی و عدم تمرکز و همچنین رفتار حواس پرتی است. کودکان مبتلا به این نوع بیش از حد فعال نیستند، بلکه معمولاً در انجام وظایف خود شکست میخورند و به راحتی حواس آنها پرت میشود، همچنین مرتکب اشتباهاتی از روی بی دقتی می شوند و از فعالیتهایی که مجبور به کار ذهنی مداوم و تمرکز بالا هست، اجتناب میکنند. کودکان کم توجه، اغلب به عنوان افرادی تنبل، بی انگیزه و غیرمسئول شناخته میشوند. آنها تقریباً 30٪ از تمام افراد مبتلا به ADHD را تشکیل میدهند.
با این حال در مقایسه، افراد بیش فعال- تکانشی هنگام نشستن بسیار بی قرار هستند و در موقعیتهای نامناسب میدوند. همانطور که بسیاری از مادران کودکان بیش فعال میگویند که او مدام در حال صحبت است و در ساکت ماندن مشکل زیادی دارد. در مقایسه با جمعیت ADHD از نوع کمبود توجه، این افراد میتوانند پرخاشگری بیشتری نشان دهند.
و در نهایت ، افراد مبتلا به بیش فعالی به دلیل تکانش و بی قراری که دارند در برقراری روابط اجتماعی با مشکلات بیشتری مواجه میشوند. اگر از دوران کودکی روی علائم آن کار نشود، نوجوانی میتواند مشکل ساز باشد. اگر رفتارهای کودکان بی توجه را با کودکان بیش فعال مقایسه کنیم، متوجه میشویم که هر دو در حفظ توجه، پیروی مداوم دستورالعمل ها مشکل دارند و از نظر تکانشگری یا عجله با یکدیگر متفاوت هستند.
ADD اختلال کمبود توجه یک اصطلاح تخصصی برای یک نوع خاص از ADHD نوع (عمدتاً بی توجهی) است که قبلاً اختلال کمبود توجه نامیده میشد. به طور کلی اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) یک اختلال عصبی یا روانی است که اختلال بی توجهی نیز جزئی از آن می باشد. با خواندن این مقاله می توانید به تفاوت آن دو پی خواهید برد.
سوالات متداول علائم ADD در مقابل ADHD: تفاوت چیست؟
اختلال کم توجهی
اختلال نقص توجه همراه با بیش فعالی - تکانشی
اگر رفتارهای کودکان بی توجه را با کودکان بیش فعال مقایسه کنیم، متوجه میشویم که هر دو در حفظ توجه، پیروی مداوم دستورالعمل ها مشکل دارند و از نظر تکانشگری یا عجله با یکدیگر متفاوت هستند.
