کودکان مبتلا به اوتیسم به طیف گسترده ای روبه رو هستند که هر کدام مشکلات متفاوتی با توجه به سن و زمان در کودکان دارد. تشخیص علائم کودکان در سنین پایین تر موجب آغاز زودتر درمان و نتایج چشمگیر تری را به دنبال دارد. اما حتی در سنین 6 و 7 سالگی در صورت عدم تکمیل درمان می توان از خدمات کاردرمانی و گفتاردرمانی برای کنترل علائم اوتیسم در این کودکان استفاده نمود.

افراد مبتلا به اختلال اوتیسم اغلب در برقراری ارتباط عاطفی و اجتماعی با دیگران مشکل دارند. آنها همچنین ممکن است اطلاعات حسی مانند صداها و بوها را متفاوت از افراد دیگر پردازش کنند. این تفاوت‌ها می‌تواند زمینه‌ساز برخی از علائم رفتاری اوتیسم باشد که افراد نشان می‌دهند.

اوتیسم چیست ؟

اتیسم یک بیماری پیچیده‌ی عصبی – رفتاری و از جمله اختلالات و بیماری‌های اعصاب و روان است که شامل اختلال در تعاملات اجتماعی، رشد کلامی و مهارت‌های ارتباطی همراه با رفتارهای سخت و تکرارشونده است و به دلیل گستردگی علائم، آن را اختلال طیف اوتیسم می‌نامند. این بیماری اختلال در طیف وسیعی از علائم و مهارت‌ها در سطوح مختلف را شامل می‌شود.

علائم اوتیسم در کودکان 6 و 7 ساله

این علائم به شرح زیر می باشند :

-رفتار های تکراری

-عدم برقراری تماس چشمی

-رفتارهای تکراری 

-واکنش های غیر منتظره یا عدم واکنش به بوها، مزه ها و بافت های خاص

-عدم تمایل به ایجاد تغییرات حتی تغییرات جزئی

-عدم اشاره به اشیا

-عدم درک حالات عاطفی و احساسی

-وابستگی به انجام یک سری کارهای روزمره خاص

-اختلالات گفتاری و زبانی

-عدم تقلید از دیگران

-بد خلقی

-عدم پاسخ به نام خود

-اختلالات خواب

-خودداری از برقراری تماس جسمی

تشخیص اوتیسم در کودکان 6 و 7 ساله

والدین اولین کسانی هستند که می توانند علائم اوتیسم در کودکان خود را تشخیص دهند. معلمان مدرسه، بهیار کودک یا پزشک خانوادگی هم احتمال دارد اختلالات رشدی کودک را تشخیص دهد. اوتیسم از یک و نیم سالگی به بعد یا حتی ممکن است در سنین پایین تر تشخیص داده شود اما تشخیص قطعی و دقیق تر در سن 2 سالگی به وسیله یک متخصص مجرب اتفاق می افتد. تاخیر در تشخیص اختلال طیف اوتیسم می تواند موجب بروز آسیب های جبران ناپذیری برای کودک شود. تشخیص زود هنگام اختلال طیف اوتیسم به پدر و مادر کودک این امکان را می دهد تا مداخلات درمانی مناسب را هر چه سریع تر شروع کنند. فرایند درمان زود هنگام و به موقع سبب می شود تا علائم و مشخصات کودکان اوتیسم کاهش پیدا کرده و نتایج مطلوب تری به دست آید.

در ادامه بخوانید : تفاوت اوتیسم با سندروم داون: نکات حیاتی

مشکلات کودکان 6 و 7 ساله مبتلا به اوتیسم

چالش هایی که کودکان 6 و 7 ساله ممکن است با آنها رو به روشود و بر روی جنبه های مختلف زندگی آنها تاثیر بگذارد شامل موارد زیر می باشند :

مشکلات مربوط به ورود به پیش دبستانی ومدرسه :

کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً با دشواری‌هایی با محیط‌های تشکیل شده مانند کلاس‌های درسی مواجه هستند. آن‌ها ممکن است در پیروی از دستورالعمل‌های پیچیده یا چند مرحله‌ای مشکل داشته باشند و قادر به شرکت مؤثر در فعالیت‌های گروهی یا یادگیری مشارکتی نباشند.

مشکل در تنظیم عاطفی و فروپاشی :

یکی دیگر از این مشکلات عدم مدیریت احساسات شدید یا ناامیدی آنها می باشد. این کودکان ممکن است در موقعیت‌های طاقت‌فرسا دچار فروپاشی عاطفی شوند و قادر به شناسایی یا ابراز احساسات مناسب نباشند.

مشکل در مهارت های زندگی روزانه و استقلال :

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در توسعه مهارت‌های مراقبت از خود مانند لباس پوشیدن، آراستگی یا استفاده از توالت تأخیر داشته باشند. همچنین آن‌ها ممکن است با مشکلاتی در مدیریت زمان و پیروی از روال‌های روزانه مواجه شوند. مهارت‌های حرکتی ظریف مانند نوشتن یا استفاده از ظروف نیز ممکن است برای آن‌ها چالش‌برانگیز باشد.

مشکل در پویایی خانواده و روابط خواهر و برادر :

نیاز به مراقبت زیاد به کودکان اوتیسم می تواند خانواده را با استرس های زیادی روبه رو کند و این فشارها باعث میشود تا احساس غفلت و رنجش در خواهر و برادر آنها شود. در چنین شرایطی باید تمامی اعضای خانواده با هم هماهنگ باشند و برای مدیریت فعالیت های عمومی و یا رویدادهای خانوادگی که ممکن است برای کودک مبتلا به اوتیسم سخت باشد ، تعادل برقرار شود.

و همچنین ببینید : چگونه تکنولوژی می‌تواند به درمان اوتیسم کمک کند؟

نحوه رفتار با کودکان 6 و 7 ساله مبتلا به اوتیسم

• بازی‌های نوبتی را تمرین کنید تا تعامل اجتماعی را به او بیاموزید.
• از برنامه‌های بصری استفاده کنید تا به او کمک کنید برای تغییر در روال روزمره آمادگی داشته باشد.
• درصورت امکان، فعالیت‌ها و محیط‌هایی فراهم کنید که با احساسات او سازگار باشند.
• کتاب‌هایی درمورد احساسات بخوانید تا به او کمک کنید یاد بگیرد احساساتش را شناسایی و بیان کند.
• به نقاط قوت و علایق منحصربه‌فرد او توجه کنید.

 

سخن آخر

اوتیسم به عنوان یک اختلال طیفی شناخته می‌شود زیرا علائم آن می‌تواند در افراد متفاوت باشد و در شدت ویژگی‌ها نیز تنوع زیادی وجود دارد. اوتیسم یک اختلال رشدی است؛ به این معنی که هیچ ویژگی یا رفتاری به تنهایی نمی‌تواند نشان دهنده اوتیسم در یک کودک باشد.