لجبازی در کودکان یکی از چالشهای رایج والدین است که میتواند به دلایل مختلفی از جمله شخصیت فردی، محیط خانوادگی و تأثیرات اجتماعی ایجاد شود این رفتار معمولاً در سنین پایینتر، به ویژه در سنین ۲ تا ۵ سالگی، شایعتر است و میتواند به شکلهای مختلفی مانند نافرمانی، مقاومت در برابر دستورات و عدم همکاری با والدین ظاهر شود.
در این مقاله، به بررسی علل لجبازی کودکان، راهکارهای مقابله با آن و زمانی که نیاز به مشاوره با دکتر یا متخصص وجود دارد، خواهیم پرداخت.
لجبازی به معنای مقاومت کودک در برابر خواستهها و دستورات والدین یا بزرگترهاست این رفتار میتواند ناشی از نیاز به استقلال، جلب توجه یا حتی ابراز احساسات باشد لجبازی معمولاً در شرایط خاصی مانند زمانهای خستگی، گرسنگی یا فشار روانی بیشتر نمایان میشود.
کودکان در حال رشد به طور طبیعی تمایل دارند استقلال خود را ابراز کنند این نیاز به استقلال ممکن است باعث شود که آنها در برابر خواستههای والدین مقاومت کنند.
کودکان ممکن است با لجبازی و نافرمانی سعی کنند توجه والدین را جلب کنند این رفتار میتواند ناشی از احساس نادیدهگرفته شدن یا کمبود توجه باشد.
کودکان هنوز مهارتهای لازم برای بیان احساسات و هیجانات خود را بهطور کامل نیاموختهاند بنابراین، آنها ممکن است با لجبازی و نافرمانی سعی کنند احساسات خود را ابراز کنند.
کودکان معمولاً از رفتارهای بزرگترها تقلید میکنند اگر والدین یا سایر اعضای خانواده رفتارهای لجوجانهای داشته باشند، کودک نیز ممکن است این رفتارها را یاد بگیرد.

همچنین ببینید : بهترین دکتران برای دیر حرف زدن کودک
یکی از کلیدیترین راهکارها برای مقابله با لجبازی، برقراری ارتباط مؤثر با کودک است والدین باید سعی کنند با زبان ساده و واضح خواستههای خود را بیان کنند و به احساسات کودک گوش دهند.
والدین باید مرزها و قوانین روشنی برای رفتارهای کودک تعیین کنند این قوانین باید منطقی و قابل فهم باشند تا کودک بتواند آنها را درک کند.
به کودک این امکان را بدهید که برخی انتخابها را خود انجام دهد این کار به او احساس کنترل بیشتری میدهد و ممکن است منجر به کاهش لجبازی شود.
تشویق مثبت میتواند یکی از مؤثرترین راهکارها برای کاهش لجبازی باشد وقتی کودک رفتار مناسبی از خود نشان میدهد، او را تحسین کنید تا انگیزه بیشتری برای ادامه آن رفتار پیدا کند.
والدین باید در مواجهه با لجبازی کودک صبور و آرام باشند واکنشهای عصبی یا منفی ممکن است وضعیت را بدتر کند و باعث افزایش لجبازی شود.
اگر لجبازی کودک به حدی برسد که زندگی روزمره خانواده را تحت تأثیر قرار دهد یا باعث مشکلات اجتماعی، عاطفی یا تحصیلی شود، ممکن است نیاز به مشاوره با یک دکتر یا متخصص وجود داشته باشد.
برخی از نشانههایی که نشاندهنده نیاز به مشاوره هستند عبارتند از:
اگر کودک به طور مداوم و بدون هیچ دلیلی در برابر خواستهها مقاومت کند.
اگر کودک در تعامل با همسالان یا بزرگترها دچار مشکل شود.
اگر کودک احساسات شدید مانند خشم یا ناامیدی را بهطور مکرر ابراز کند.
اگر لجبازی کودک باعث اختلال در زندگی خانوادگی، تحصیلی یا اجتماعی شود.

همچنین ببینید : بهترین پزشکان برای اختلال خواب
در این جا سعی داریم خصوصیت کودکی که دارای اختلال لجبازی هستند را برای شما شرح میدهیم :
شاید مهم ترین ویژگی این افراد این است که به ندرت از نظر و باور خود کوتاه ما آیند و حاضر میشوند که نظر مخالف خود را بشنوند .
حتی در مواردی که به حرف مقابل گوش میدهند و میدانند خواسته شان غیر منطقی است به عمد با خواسته و نظر طرف مقابل مخالفت میکنند .
شاید یکی از دلایل اصلی که کودک نمیتواند حرف بزرگتر خود را به خوبی بشنود و در صورت منطقی بودن آن را بپذیرد عدم توانایی او در کنترل خشم خود است به همین علت هم هست که این کودکان معمولا پرخاشگری کلامی و فیزیکی دارند .
معمولا این گونه است که کودک اگر نتوانست با پرخاشگری خواسته خود را به کرسی بنشاند دست به گریه زاری میبرد تا بزرگسالان خود را برای انجام کاری که میخواهد متقاعد کند .
همه کودکان تمایل دارند که به اندازه کافی به آنها توجه شود این حس در کودکان متفاوت است اما چیزی که بسیار اهمیت دارد میزان نیاز به جلب توجه و بعد از آن نحوه ای که کودک سعی دارد به کمک آن توجه دیگران را به خود جلب کند و کودکان لجباز معمولا سعی میکنند با لجبازی کردن توجه دیگران را به خود جلب کنند .
این کودکان به دلیل اینکه توانایی همدلی پایینی دارند و توانایی کنترل هیجانات در آن ها به شدت پایین است معمولا صبر بسیار کمی برای به انجام رساندن کار های خود دارند و تحمل لازم را برای به نتیجه رساندن اهداف خود ندارند این مورد در واقعی که اهداف آنها با چالش روبه رو میشود بسیار پر رنگ تر است .
نتیجهگیری
لجبازی کودکان یک مرحله طبیعی از رشد آنهاست که میتواند به دلایل مختلفی ایجاد شود والدین باید با استفاده از راهکارهای مؤثر و برقراری ارتباط خوب، تلاش کنند تا این رفتار را مدیریت کنند اما اگر مشکلات ادامهدار بود، مشاوره با یک دکتر یا متخصص میتواند کمککننده باشد تا بهترین راهکارها برای بهبود وضعیت کودک پیدا شود.
در نهایت، توجه به نیازها و احساسات کودک و ایجاد محیطی حمایتگر میتواند نقش مهمی در کاهش لجبازی داشته باشد.