یکی از رایج ترین مشکلات والدین در زمان رشد کودکان این است که کودک خود در فضای خانه با اعضای خانواده به خوبی صحبت می کند اما در محیط بیرون از جمله مهد ، مدرسه و... نمی توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند و به خوبی حرف بزنند. البته وجود این مشکل دلیلی بر اختلال در گفتار کودک نیست، گاهی کودک توانایی صحبت کردن دارد، اما اضطراب، خجالتی بودن، ناآشنا بودن محیط یا ترس از صحبت کردن در جمع باعث می‌شود نتواند مانند خانه از مهارت‌های کلامی خود استفاده کند.

در ادامه به بررسی بیشتر این موضوع می پردازیم. پس تا انتهای مطلب با ما همراه باشید.

علت صحبت نکردن کودک در مدرسه

صحبت نکردن کودک در مدرسه ، معمولاً حاصل یک عامل ساده نیست. اغلب ترکیبی از عوامل روانشناختی، رشدی و محیطی در این رفتار نقش دارند. برخی کودکان در موقعیت‌های اجتماعی دچار اضطراب می‌شوند و بدنشان وارد حالت دفاعی می‌شود. در این شرایط، مغز پیام «امن نیست» دریافت می‌کند و کودک ترجیح می‌دهد سکوت کند. در موارد دیگر، کودک نمی‌داند چگونه مکالمه را شروع کند یا پاسخ مناسب بدهد، بنابراین عقب می‌کشد.

دلایلی که باعث می شود کودک در محیط مدرسه حرف نزند عبارتند از :

احساس امنیت بیشتر در خانه

خانه برای کودک محیطی آشنا و قابل پیش‌بینی است. حضور والدین و اعضای خانواده باعث می‌شود کودک احساس امنیت بیشتری داشته باشد و بدون نگرانی صحبت کند.
اما در محیط‌های جدید ممکن است کودک برای برقراری ارتباط به زمان بیشتری نیاز داشته باشد.

خجالتی بودن کودک

بعضی کودکان ذاتاً محتاط‌تر هستند و در برخورد با افراد جدید ابتدا محیط را مشاهده می‌کنند. این کودکان ممکن است در خانه بسیار پرحرف باشند، اما در جمع ساکت‌تر شوند.

خجالتی بودن به‌تنهایی به معنی اختلال نیست؛ اما اگر شدت آن زیاد باشد و مانع ارتباط کودک شود، بهتر است بررسی شود.

اضطراب هنگام صحبت کردن

گاهی کودک از اینکه در مقابل دیگران صحبت کند، اشتباه کند یا مورد قضاوت قرار بگیرد، می‌ترسد.

در این حالت، ممکن است کودک توانایی گفتاری کاملاً مناسبی داشته باشد اما به دلیل اضطراب از صحبت کردن خودداری کند.

سکوت انتخابی

اگر کودک در خانه به‌صورت طبیعی صحبت می‌کند اما در موقعیت‌های مشخص، مانند مدرسه یا مهدکودک، برای مدت طولانی صحبت نمی‌کند، احتمال سکوت انتخابی باید مورد توجه قرار گیرد.

چرا بعضی از کودکان کم حرف می زنند ؟

کودکان مبتلا به اختلال سکوت انتخابی، وقتی آنها در تعامل های اجتماعی با افراد دیگر قرار می گیرند، سر صحبت را باز نمی کنند، وقتی دیگران با آنها صحبت می کنند، متقابلا پاسخ نمی دهند، پس صحبت نکردن در تعامل های اجتماعی با کودکان یا بزرگسالان بسیار زیاد اتفاق می افتد. این کودکان در خانه و در حضور اعضای خانواده صحبت می کنند اما اغلب حتی در حضور دوستان نزدیک یا بستگان درجه دوم مثل پدربزرگ یا مادربزرگ یا مانند آنها صحبت نمی کنند. این اختلال اغلب با اضطراب اجتماعی زیادی همراه است و کودکان مبتلا به اختلال سکوت انتخابی، اغلب از صحبت کردن در مدرسه خودداری کرده که این امر به مشکلات تحصیلی فراوان منجر می شود، زیرا معلمان بیشتر اوقات نمی توانند مهارت هایی مثل خواندن را ارزیابی نمایند.

اختلال سکوت انتخابی لزوماً به معنی لجبازی یا نخواستن صحبت کردن نیست. در بسیاری از موارد، اضطراب نقش مهمی در آن دارد و کودک ممکن است واقعاً در آن موقعیت نتواند مانند خانه صحبت کند.

در ادامه می توانید بخوانید : چند روش برای آموزش تلفظ بهتر کلمات به کودکان

ویژگی کودکان کم حرف در مدرسه

• کم رویی بسیار زیاد
• ترس از خجالت زده شدن در جمع
• انزوا و کناره گیری اجتماعی
• وابستگی بیش از حد
• صفات وسواس
• منفی گرایی
• لجبازی خفیف

نقش والدین با کودکانی که در محیط مدرسه حرف نمی زنند چیست ؟

• کودک را مجبور به صحبت کردن نکنید.
• به کودک فرصت دهید تا با سرعت خودش وارد ارتباط شود.
• کودک را با دیگران مقایسه نکنید.
• به ارتباط‌های کوچک توجه کنید.
• محیط جدید را برای کودک قابل پیش‌بینی کنید.

و همچنین ببینید : برداشتن وسایل بدون اجازه در کودکان

راهکارهای گفتار درمانی برای کودکانی که در مدرسه حرف نمیزند

اگر کودک در خانه از نظر درک زبان، واژگان، جمله‌سازی و تلفظ متناسب با سن خود عملکرد مناسبی دارد، اما فقط در محیط‌های خاص صحبت نمی‌کند، ممکن است علت اصلی، اضطراب یا عوامل ارتباطی باشد.

با این حال، گاهی مشکلات گفتاری یا زبانی نیز همزمان وجود دارند. به همین دلیل بهتر است تشخیص بر اساس ارزیابی تخصصی انجام شود.

• درک زبان
• بیان کلامی
• جمله‌سازی
• مهارت‌های ارتباطی
• شروع و ادامه مکالمه
• تعامل اجتماعی
• وضوح گفتار
• استفاده از زبان در موقعیت‌های مختلف

سخن پایانی

اگر کودک شما در خانه خوب حرف می‌زند ولی در بیرون از خانه صحبت نمی‌کند ، او را مجبور یا سرزنش نکنید.در برخی از کودکان در بیرون از خانه صحبت نمی کنند زیرا ممکن است به دلیل خجالتی بودن یا ناآشنایی با محیط اتفاق بیفتد و در محیط مدرسه، ارتباط با همسالان و زندگی روزمره کودک تأثیر گذاشته باشد بسته به علت مشکل، گفتاردرمانی می‌تواند در ارزیابی و تقویت مهارت‌های ارتباطی و گفتاری کودک مؤثر باشد. در صورت وجود اضطراب، ممکن است ارزیابی روان‌شناس کودک نیز لازم باشد.