باید بدانید که ADHD یک اختلال نوروبیولوژیک است، این بدان معنی است که سابقه دارد و از بدو تولد کودک همراه اوست. بنابراین یک تداوم در حضور علائم وجود دارد: این چیزی نیست که به طور ناگهانی ظاهر شود! با این حال، والدین آگاه تر ممکن است رفتارهای خاصی را در زمان نوزادی ببینند و آنها را به گونه دیگری تفسیر کنند.
امروزه اغلب از اصطلاح "بیش فعال" استفاده می شود، اما این تصادفی نیست. تشخیص و درمان این اختلال که زندگی ۵٪ کودکان و ۴٪ بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می دهد به عنوان یک حلقه نجات در زندگی افراد مبتلا ظاهر شده است.
بیش فعالی یا ADHD در کودکان بین 4 تا 6 سال معمولاً به شکل بیتوجهی مداوم و ناتوانکننده، بیش فعالی یا تکانشگری به نظر میرسد. رفتاردرمانی اولین گزینه درمانی است که برای کودکان در این گروه سنی توصیه میشود و به دنبال آن دارودرمانی پیشنهاد میشود.
بیش فعالی یک مشکل عصبی است که باعث دشواری در کنترل و مهار افکار (بی توجهی)، حرکات (بی قراری جسمی) و رفتار (تکانشگری) می شود. این یک سو عملکرد در مناطقی از مغز است که مسئول کنترل یا جلوگیری از برخی رفتارها هستند.
ADHD شایعترین اختلال عصبی تکوینی دوران کودکی است که عمدتا تا دوران بزرگسالی هم ادامه میابد؛ اما در دوران بزرگسال شکل علائم آن تغییر میکند. حتی بسیاری از بزرگسال ممکن است به ADHD مبتلا باشند؛ اما تا به امروز تشخیص صحیح نگرفته باشند.
روانپزشکان از دستورالعملهای موجود در راهنمای تشخیصی و آماری انجمن روانپزشکی آمریکا، برای کمک به تشخیص بیش فعالی کودکان استفاده میکنند. این استاندارد تشخیصی کمک میکند تا اطمینان حاصل شود که افراد بهطور مناسب برای ADHD تشخیص دادهشده و درمان میشوند. استفاده از استاندارد یکسان در جوامع نیز میتواند به تعیین تعداد کودکان مبتلا به ADHD کمک کند.
دستورالعملهای پزشکی برای تشخیص و درمان ADHD در کودکان مدتها بر آن بودند که ارزیابی ADHD فقط برای کودکان 6 سال یا بالاتر میسر است. در سال 2011 همهچیز تغییر کرد، زمانی که آکادمی اطفال آمریکا (AAP) اشاره کرد که کودکان از سن 4سالگی نیز میتوانند برای این بیماری تشخیص دادهشده و تحت درمان قرار گیرند.
بیش فعالی در کودک 4 ساله یکی از ویژگیهای طبیعی بوده که ممکن است در زندگی روزمرهی آن برجسته شود. این دوره از رشد کودکان، با انرژی فراوان و کنجکاوی بیش از حد همراه بوده؛ حتی برخی مواقع ممکن است به شکلی که نیاز به کنترل و مدیریت داشته باشد، ظاهر شود.
برای مدیریت بیش فعالی کودک چهار ساله، میتوان از راهکارهای متعددی استفاده کرد. این شامل فعالیتهای بدنی منظم، ایجاد روالهای روزانه، تقویت تواناییها و محدود کردن محیط است. همچنین، استفاده از تست بیش فعالی میتواند به والدین کمک کند تا سطح فعالیت کودک خود را بررسی و راهکارهای مناسب را اجرا کنند.

در ادامه می توانید بخوانید : درمان خانگی بیش فعالی کودکان
علائم رایج بیش فعالی در کودک 4 ساله به شرح زیر می باشد :
با توجه به این نکته، بسیار مهم است که والدین فرزندان خود را در مدیریت احساسات آموزش دهند. مدیریتی که البته سخت نیست، ترک عادت دادن کودکان به کنترل خشم مانند آسیب به بالش یا پاره کردن روزنامه های قدیمی درمان های ساده ای هستند که فوراً فواید آن را نشان می دهد.
همچنین استفاده های عالی از نقاشی، مدل سازی خاک رس، طراحی خود به خودی ... همه روش ها برای اطمینان از اینکه احساسات راکد نیستند، وجود دارد و یک روش مثبت مدیریت و هدایت عنوان می شوند. غالبا والدین و معلمان با آن دسته از کودکان پرانرژی روبرو می شوند که عاشق دویدن، پریدن، کوهنوردی، کشتی بازی و ... هستند .
غالباً آنها کودکانی پر جنب و جوش هستند که به محیط اطراف علاقه مند هستند و کنجکاو اند که همه چیز را با تمام ابزارهای ممکن کشف کنند: چشم ها، دست ها و کل بدن.

و همچنین ببینید : تست بیش فعالی کودکان
روشهای درمان بیش فعالی در کودک 4 ساله شامل موارد زیر هستند:
سخن آخر
تشخیص علائم بیشفعالی در کودک 4 ساله میتواند برای والدین چالشبرانگیز باشد، اما شناسایی زودهنگام این علائم، مانند بیقراری مفرط، مشکلات در توجه و تمرکز، و ناتوانی در انجام فعالیتها بهمدت طولانی، میتواند به مدیریت بهتر رفتارهای کودک کمک کند.