میوپاتی : به معنای ضایعه یا اختلال ماهیچه است.
دیستروفی : به معنای بی کفایتی و ناتوانی حجم عضله می باشد.
در ادامه این مقاله به معرفی و توضیحاتی درباره بیماری میوپاتی و دیستروفی و تفاوت آن دو می پردازیم. پس با ما همراه باشید.
برای درک بهتر تفاوت ها و شباهت های این دو بیماری باید به بررسی انواع و علل این بیماری پرداخت. با شناخت بهتر بیماری می توان راه های مناسب درمان را برای بیماران برنامه ریزی کرد. مرکز تخصصی توانبخشی دکتر صابر در حیطه ارائه درمان های مفید کاردرمانی و گفتاردرمانی برای بیماران با میوپاتی و دیسترفی به صورت تخصصی فعالیت می نماید.
میوپاتی اصطلاحی است که از آن برای توصیف بیماری های ماهیچه استفاده می شود اگر به بیماری میوپاتی مبتلا هستید و تحت درمان و مراقبت های پزشک هستید به احتمال زیاد معنی اسم بیمار میوپاتی را نمی دانید. زیرا میوپاتی همچون سایر بیماری های جسمی شایع نیست و کمتر افرادی به آن دچار می شوند.
میوپاتی به بیماری عضلانی بدن اشاره دارد در چنین شرایطی ماهیچه ها کارایی طبیعی و معمول خود را از دست می دهند این بیماری معمولا زمانی اتفاق می افتد که عضلات بدن به طور کامل رشد نمی کنند یا دچار آسیب دیدگی می شوند. زمانی که یکی از اجزاء دچار نقص شوند ممکن است منجر به میوپاتی شود.

همچنین بخوانید : تست هوش وکسلر برای کودکان چیست ؟ همه چیز درباره آزمون WISC
میوپاتی به بیماری مادرزادی گفته می شود که فرد در هنگام تولد به آن مبتلا می شود پزشکان اعتقاد دارند که بسیاری از میوپاتی ها ارثی هستند یا به صورت ژنتیکی به اعضای خانواده انتقال می دهند.
علائم میوپاتی ها در سنین پایین تر مشاهده می شود اما گاهی اوقات هم ممکن است این بیماری تا سنین نوجوانی هیچ گونه علائمی نداشته باشد.
معمولا میوپاتی های ارثی عبارتند از :
میوپاتی مادرزادی شامل موارد زیر است :
میوپاتی اکتسابی عمدتا شامل موارد زیر می باشند :
بیماری میوپاتی باعث ضعف عضلات می شود به شایع ترین الگوی ضعف ، ضعف پروکسیمال گفته می شود . ضعف پروکسیمال به این معنی است که عضلات موجود در بازوها و پاها ضعیف تر از بخش پایینی اندام ها هستند. گاهی اوقات میوپاتی باعث ضعیف شدن عضلات سیستم تنفسی انسان می شود. از دیگر علائم میوپاتی می توان به خستگی ، کمبود انرژی و ضعف شدید بدن در طول روز همراه با فشار و تلاش کردن اشاره کرد.
بیماری میوپاتی هیچ درمانی ندارد که بتوان عضلات مبتلا به میوپاتی را بازسازی یا درمان کرد زمانی که یک علت مشخصی وجود داشته باشد می توان با اصلاح آن علت به بهبود علائم میوپاتی پرداخت و یا حداقل از تشدید شدن آن پیشگیری کرد.
بیماری دیستروفی گروهی از بیماری ها هستند که باعث ضعف پیش رونده و کاهش توده عضلانی می شوند. در واقع این وضعیت ژن های غیرطبیعی در تولید پروتئین های موردنیاز برای تشکیل ماهیچه سالم ، اختلال ایجاد می کند کمبود پروتئین می تواند مشکلاتی در راه رفتن ، بلع و هماهنگی ماهیچه ها و سایر علائم ایجاد کند.
انواع مختلفی از دیستروفی عضلانی وجود دارد که علائم و شدت آنها متفاوت است. شایع ترین نوع در بین کودکان است. افراد مبتلا به دیستروفی عضلانی معمولا قبل از رسیدن به دوره نوجوانی نیاز به ویلچر دارند.
از علائم آن می توان به موارد زیر اشاره کرد :
افراد مبتلا به دیستروفی عضلانی مدام باید تحت نظر پزشک معالج باشند و همزمان باید توسط پشک متخصص ریه ، متخصص قلب ، متخصص خواب ، متخصص سیستم غدد درون ریز ، متخصص درد و جراح ارتوپد معاینه شوند تا درمان ها با پیشرفت بیماری تنظیم شوند.
انتخاب روش درمانی بعد از تشخیص نوع و شدت بیماری توسط تیم پزشکان در ادامه باید گزینه های درمانی دیگر را ادامه دهند مانند :

همچنین بخوانید : چه کودکانی نیاز به گفتاردرمانی دارند ؟
بیماری میوپاتی و دیستروفی عضلانی نوعی اختلال عضلانی است اما بین هر یک تفاوت هایی وجود دارد. میوپاتی به طور کلی به هر نوع بیماری عضلانی اشاره دارد که در آن ماهیچه ها توانایی عملکرد صحیحی را ندارند در حالی که دیستروفی عضلانی نوع خاصی از میوپاتی ها هستند که عضلات را به تدریج تحلیل می شوند. در میوپاتی عضلات ممکن است ضعیف شوند اما هنوز عملکرد خود را حفظ می کنند در حالی که دیستروفی باعث تخریب و تحلیل عضلات می شوند و عملکرد خود را از دست می دهند.
به طور کلی اگر یک شخص علائم ضعف عضلانی ، درد ، یا سفتی عضلات را تجربه کند ممکن است مبتلا به نوعی میوپاتی باشد. اما اگر به طور تدریجی عضلات تحلیل روند احتمالا دیستروفی دارند.
تشخیص دقیق و ارزیابی این دو بیماری نیاز به ارزیابی بالینی و آزمایشات دارد و روند درمان بسته به نوع بیماری مشخص می شود.
سخن پایانی
با خواندن این مقاله به شناخت و تفاوت بیماری های میوپاتی و دیستروفی عضلانی پرداختیم. اما دانستید که به طور کلی این دو نوع بیماری درمان قطعی ندارد و برای حفظ توانایی بیمار باید درمان های توانبخشی شامل کاردرمانی و گفتاردرمانی را به صورت مداوم دریافت نمود تا از پسرفت بیمار جلوگیری کرد.