سندرم آسپرگر یک اختلال عصبی زیستی است، به این معنی که فقط بخشی از رشد مغز کودک را در بر می‌گیرد که علل آن به طور کامل شناخته نشده است.

در میان عوامل مرتبط با بیماری زایی آسپرگر(AS)، سهم ژنتیک به طور گسترده‌ای پذیرفته شده است. داده‌های توالی ژنوم به این معنی است که صدها ژن مرتبط با اتیسم و آسپرگر وجود دارد. اگرچه هیچ جهش ژنتیکی خاصی که مختص سندروم آسپرگر باشد تشخیص داده نشده است.

تخمین زده می شود که ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ ژن احتمالاً مستعد ابتلا به آسپرگر هستند. ژن‌های کمک کننده به اتیسم و سندروم آسپرگر در انواع عملکردهای بیولوژیکی مرتبط با رشد و عملکرد مغز نقش دارند.

سندروم آسپرگر چیست ؟

سندرم آسپرگر (Asperger Syndrome) اصطلاحی برای توصیف یک اختلال عصبی – رشدی مادام‌العمر و بخشی از اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. افراد مبتلا به این سندرم معمولا به یک روتین خاص و تکراری عادت می‌کنند، قادر به برقراری ارتباط و تعامل اجتماعی نیستند و علایق محدود دارند.

پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران در معرض این سندرم هستند. این عارضه معمولا در ۵ تا ۹سالگی و گاه در اوایل ۳سالگی قابل‌تشخیص است.

علائم سندروم آسپرگر

• عدم توانایی در مشارکت و گفتگوهای دو نفره.
• ارتباطات کلامی یا غیرکلامی و غیرعادی که از علائم رایج آسپرگر است.
• فرد مبتلا به آسپرگر به دنبال مشارکت در امور اجتماعی، فعالیت ها و اهداف دیگران نیست.
• یکی دیگر از علائم آسپرگر، عدم توانایی در اظهار عاطفه و عدم واکنش به عواطف اجتماعی است.
• از دیگر علامت های آسپرگر، عدم توانایی در ایجاد روابط دوستانه با همسالان و حفظ این روابط است.
• بروز رفتارهای تکراری شامل رفتارهایی که ممکن است به خود فرد آسیب بزند.
• حساسیت های بیش از حد به جنبه های حسی محیط پیرامون.
• علایق محدود و دل مشغولی های غیرعادی و شدید.
• تکان دادن یا پیچاندن دست یا حرکات مکرر بدن.
• گرایش به انجام فعالیت های خاص و روتین.

علت سندروم آسپرگر

اگرچه بسیاری از عوامل ژنتیکی، نوروبیولوژیکی و محیطی به عنوان عامل ایجاد سندروم آسپرگر شناخته شده‌اند، اما مکانیسم‌های زیربنایی دقیق به طور کامل شناخته نشده است.

• تاثیر عوامل ژنتیکی در ایجاد آسپرگر
• تاثیر فاکتورهای محیطی در ایجاد سندرم آسپرگر

اوتیسم چیست ؟

اختلال طیف اوتیسم یا اختلال اوتیسم، یک اصطلاح گسترده است که پزشکان برای توصیف گروهی از اختلالات عصبی – رشدی استفاده می کنند. این اختلالات با مشکلاتی مانند تعاملات اجتماعی و ارتباطات مشخص می شوند. افرادی که به ASD مبتلا هستند دارای رفتارهای کلیشه ای، محدود و تکراری هستند. این بیماری معمولاً قبل از ۳ سالگی بروز پیدا می کند و علائمی بسیار گیج کننده دارد.

در ادامه می توانید بخوانید : سندرم ترنر و درمان آن با گفتاردرمانی

علائم اوتیسم

• تفاوت در شیوه های یادگیری و رویکردهای حل مسئله 
• تفاوت در پردازش تجربیات حسی 
• علاقه های عمیق و پایدار
• مشکل در پردازش یا مشارکت در شرایط عصبی، اجتماعی، تعاملی 
• تمایل شدید به حفظ روال های روتین و برقراری نظم
• مشکل در پردازش و ایجاد ارتباطات کلایم یا غیرکلامی

تفاوت سندروم آسپرگر و اوتیسم

• علائم خفیف‌تری نسبت به مبتلایان اوتیسم دارند؛
• مهارت‌های زبانی قوی دارند و دچار تأخیر زبانی نیستند؛
• ممکن است به حمایت روزانه بسیار کمی نیاز داشته باشند؛
• شاید تا پایان عمرشان متوجه این سندرم نشوند.

تشخیص سندروم آسپرگر

در حال حاضر، هیچ آزمایش خاصی وجود ندارد که بتواند سندروم آسپرگر را در بزرگسالان تشخیص دهد. همچنین هیچ معیار تشخیصی فعلی برای سندروم آسپرگر در بزرگسالان نیز وجود ندارد.

اختلالات طیف اوتیسم معمولاً در اوایل کودکی تشخیص داده می‌شوند. اگر علائم یا نشانه‌هایی را از آسپرگر داشته‌باشید، خیلی بعید است که در رسیدن به بزرگسالی اختلالات اتیسمی شما تشخیص داده نشود. با این حال، غیر ممکن نیست.

درمان سندروم آسپرگر با مصرف دارو

• داروهای ضدافسردگی یا مهارکننده‌های بازجذب سروتونین.
• ضد روان پریشی.
• داروهایی برای اختلال نقص توجه .
• ریسپردال (risperidone systemic)
• ریسپریدون(Risperdal)
• اولانزاپین (olanzapine)
• لیزداکس آمفتامین (lisdexamfetamin)

تفاوت بین سندروم آسپرگر و اختلال اوتیسم

آسپرگر و بیماری اوتیسم، دیگر تشخیص جداگانه‌ای محسوب نمی‌شوند. افرادی که ممکن است قبلا تشخیص سندروم آسپرگر را دریافت کرده باشند، در حال حاضر تشخیص اوتیسم را دریافت  کنند. اما بسیاری از افرادی که قبل از تغییر معیارهای تشخیصی در سال ۲۰۱۳ به بیماری آسپرگر مبتلا شده بودند، هنوز به عنوان «مبتلا به آسپرگر» شناخته می‌شوند.

بسیاری از مردم نیز آسپرگر را هنوز بخشی از هویت خود می‌دانند. با این حال، تنها تفاوت واقعی بین این دو تشخیص این است که افراد مبتلا به آسپرگر با علائم خفیف و نشانه‌هایی که ممکن است شبیه علائم اوتیسم باشد، گذر راحت‌تری را از نظر عصبی تجربه می‌کنند.

همچنین ببینید : اختلال تیک در کودکان

درمان سندروم آسپرگر

بسیاری از درمان‌هایی که برای آسپرگر توصیه می‌شود شامل تقویت مهارت‌های رفتاری، اجتماعی و ارتباطی است. اما ممکن است از داروها، گفتاردرمانی و کاردرمانی نیز استفاده شود. مهم است که به یاد داشته باشید که همه درمان‌های آسپرگر با شواهد علمی پشتیبانی نمی شود. علاوه بر این، آنچه برای یک فرد موثر به نظر می‌رسد ممکن است برای دیگری موثر نباشد.

• درمان آسپرگر با تمرین مهارت­‌های اجتماعی
• درمان آسپرگر با کاردرمانی یا فیزیوتراپی
• درمان سندرم آسپرگر با طب سنتی و گیاهان دارویی

 

سخن آخر

سندروم آسپرگر گروهی از ناهنجاری‌‌های رشدی عصبی است که معمولاً با مشکلات ارتباطی، پاسخ احساسی اغراق‌آمیز و رفتار تکراری همراه است. بهترین روش درمانی، مراجعه به روانشناس است.