اوتیسم میتواند روی نحوه ارتباط کودک، گفتار، تعامل با دیگران و الگوهای رفتاری او تأثیر بگذارد. این ویژگیها در همه کودکان به یک شکل دیده نمیشوند و ممکن است شدت و نوع آنها با توجه به شرایط هر کودک متفاوت باشد. به همین دلیل، زمانی که والدین متوجه تفاوتی در رفتار یا روند رشد کودک میشوند، ارزیابی دقیق میتواند به شناخت بهتر شرایط او کمک کند. انتخاب بهترین متخصص اوتیسم نیز در این مسیر اهمیت دارد، زیرا متخصص با بررسی وضعیت کودک میتواند نیازهای او را مشخص کرده و در صورت نیاز، خانواده را برای دریافت خدمات توانبخشی مناسب راهنمایی کند. در این مقاله به روند ارزیابی اوتیسم، نقش متخصص و خدماتی که ممکن است در ادامه مسیر مورد نیاز کودک باشد میپردازیم.
ارزیابی اوتیسم معمولاً یک فرایند چندبعدی است و بسته به شرایط کودک، ممکن است متخصصان مختلفی در آن نقش داشته باشند. روانپزشک کودک و نوجوان، متخصص مغز و اعصاب کودکان، روانشناس کودک و متخصص رشد و تکامل از جمله افرادی هستند که میتوانند در بررسی وضعیت کودک نقش داشته باشند. متخصص معمولاً درباره سابقه رشد کودک، نحوه ارتباط او، مهارتهای زبانی، بازی، رفتارهای تکراری و واکنشهای او در موقعیتهای مختلف اطلاعات جمعآوری میکند.
رفتار کودک نیز در جریان ارزیابی مورد توجه قرار میگیرد. گاهی لازم است متخصص کودک را در موقعیتهای مختلف ببیند یا از والدین درباره رفتارهایی که در خانه و محیطهای دیگر مشاهده میکنند اطلاعات بیشتری دریافت کند. این اطلاعات کمک میکند تصویر کاملتری از تواناییها و مشکلات احتمالی کودک به دست بیاید.
پیدا کردن متخصصی که تجربه کافی در زمینه اوتیسم داشته باشد، برای بسیاری از خانوادهها دغدغه جدی است. با این حال، صرفاً تعداد سالهای فعالیت یا شهرت یک پزشک نمیتواند معیار کاملی برای انتخاب باشد.
تشخیص اوتیسم فقط با دیدن چند رفتار یا پاسخ دادن به یک پرسشنامه انجام نمیشود. متخصص باتجربه میداند که هر کودک ممکن است نشانههای متفاوتی داشته باشد و باید رفتار، مهارتهای ارتباطی، روند رشد و سابقه رشدی او در کنار هم بررسی شوند. به همین دلیل، تجربه متخصص در ارزیابی کودکان میتواند به او کمک کند جزئیاتی را ببیند که شاید در یک مراجعه کوتاه یا یک ارزیابی سطحی نادیده گرفته شوند. در فرایند تشخیص نیز معمولاً هم اطلاعات والدین درباره رشد کودک و مشاهده مستقیم رفتار او توسط متخصص اهمیت دارد.
گاهی کودک در جلسه اول مراجعه با پزشک ارتباط نمیگیرد، از پاسخ دادن خودداری میکند یا محیط جدید برایش اضطرابآور است. متخصصی که تجربه کار با کودکان دارای ویژگیهای طیف اوتیسم را دارد، معمولاً میداند چطور بدون ایجاد فشار، شرایط را برای مشاهده رفتار طبیعیتر کودک فراهم کند. این موضوع فقط به معاینه محدود نمیشود. نحوه بازی کردن، ارتباط گرفتن، واکنش به اطراف، درخواست کردن یا حتی تعامل کودک با پدر و مادر میتواند اطلاعات زیادی درباره وضعیت او به متخصص بدهد.
دو کودک مبتلا به اوتیسم لزوما نشانه های یکسانی ندارند. ممکن است یک کودک در برقراری ارتباط کلامی مشکل بیشتری داشته باشد و کودک دیگری با وجود صحبت کردن، در تعامل اجتماعی با چالش روبهرو باشد. به همین دلیل، متخصص نباید انتظار داشته باشد همه کودکان یک سری رفتار مشخص را از خودشان نشان دهند و کودک را صرفاً طبق یک الگوی از پیش تعیینشده مقایسه کند. او تواناییها، نقاط قوت، دشواریها و شرایط رشدی کودک را در کنار هم میبیند تا ارزیابی دقیقتری شکل بگیرد. ویژگیها، نقاط قوت و چالشهای کودکان دارای اوتیسم میتواند با هم تفاوت زیادی داشته باشد.
بخشی از اطلاعاتی که متخصص برای ارزیابی نیاز دارد، در رفتار کودک هنگام مراجعه دیده نمیشود. برای مثال کودک ممکن است در این ملاقات با متخصص کاملا عادی رفتار کند درحالی که در خانه با افراد دیگر مشکل در ارتباط برقرار کردن دارد یا نوعی رفتار را نشان می دهد که والدین هرگز قبلا در موقعیت دیگری از او ندیده اند. به همین دلیل صحبتهای پدر و مادر اهمیت زیادی دارد. اینکه کودک چه زمانی شروع به حرف زدن کرده، از چه زمانی متوجه اسم خودش شده، چطور بازی میکند، با اعضای خانواده چطور ارتباط میگیرد یا چه رفتارهایی در خانه بیشتر تکرار میشود، میتواند به متخصص کمک کند تصویر کاملتری از روند رشد کودک داشته باشد.
والدین باید بدانند شرایط کودک چگونه بررسی شده و متخصص بر چه اساسی به یک نتیجه یا پیشنهاد درمانی رسیده است. گاهی خانواده فقط با یک تشخیص یا نام یک اختلال روبهرو میشود، بدون اینکه دقیقاً بداند این تشخیص چه معنایی دارد و چه تأثیری بر روند رشد کودک خواهد داشت. متخصص مناسب، نتایج ارزیابی را به زبان ساده برای والدین توضیح میدهد و مشخص میکند کودک در چه زمینههایی توانایی خوبی دارد و در کدام مهارتها به حمایت بیشتری نیاز دارد.
بهتر است خانواده بیمار بدانند که هر مداخله ای که پیشنهاد میشود، با چه هدفی انجام میشود. برای مثال، اگر گفتاردرمانی توصیه شده، والدین باید بدانند تمرکز آن فقط روی صحبت کردن نیست و ممکن است مهارتهایی مانند درک زبان، بیان خواستهها و برقراری ارتباط را نیز دربر بگیرد. این توضیحات به خانواده کمک می کند تا به طور فعال در روند درمان شرکت کنند و انتظارات واقع بینانه ای از جلسات داشته باشند.

گاهی کودک مبتلا به اوتیسم نیاز به کمک در چندین زمینه دارد. کودک ممکن است در صحبت کردن، برقراری ارتباط و انجام برخی فعالیت ها در زندگی روزمره مشکل داشته باشد. دراین شرایط ممکن است چند متخصص در کنار هم روند درمان را پیش ببرند. برای مثال گفتاردرمانگر می تواند به کودک کمک کند تا یاد بگیرد چگونه به درستی ارتباط برقرار کند درحالی که کاردرمانگر می تواند به بهبود مشکل مهارت های حرکتی و حسی بپردازد. اگر این متخصصان با یکدیگر در ارتباط باشند، بهتر میتوانند نیازهای کودک را در نظر بگیرند و تمرینهای مناسبتری برای او داشته باشند.
شرایط کودک ممکن است در طول زمان تغییر کند. مهارتی که در شروع درمان برای او دشوار بوده، ممکن است بعد از مدتی بهتر شود و در مقابل، نیاز جدیدی به وجود بیاید. به همین دلیل، متخصص باید روند پیشرفت کودک را در جلسات مختلف بررسی کند.
اگر کودک در یک زمینه پیشرفت کرده باشد، ممکن است تمرکز درمان روی مهارت دیگری قرار بگیرد. همچنین اگر یک روش نتیجه مناسبی نداشته باشد، میتوان آن را تغییر داد. به این شکل، برنامه توانبخشی با شرایط کودک پیش میرود.
جمع بندی
برای پیدا کردن بهترین دکتر اوتیسم در تهران، شهرت پزشک به تنهایی کافی نیست. تجربه واقعی در ارزیابی اختلالات رشدی، بررسی دقیق تاریخچه رشد، توجه به مشکلات همراه و امکان همکاری با تیم اهمیت بیشتری دارد. متخصص باید بتواند با بررسی شرایط کودک، نیازهای واقعی او را بشناسد و روند درمان را تسریع بخشد. یک متخصص با تجربه علاوه بر داشتن مهارت های کافی ارتباط خوبی با کودک و والدین او برقرار می کند و به طور منظم آنها را از روند درمان و تشخیص مطلع می کند. همچنین در صورت نیاز، با گفتاردرمانگر و کاردرمانگر همکاری میکند تا کودک حمایت کاملتری دریافت کند.